Tambura se razvila iz žičanog instrumenta poznatog već u staroj kulturi Mesopotamije i Egipta. Slika instrumenta dugog vrata i malog, kruškolikog korpusa našla se urezana u kamenu iz III veka pre nove ere. U Tebi i Egiptu su sačuvani likovni spomenici o pretečama tambure, gde oni ovaj instrument nazivaju lutnja. Ovakve lutnje kasnije srećemo kod Grka i Rimljana.

U razvitku lutnje, razlikujemo dva tipa kratkovratu (kopnjastu) i dugovratu. Od kratkovrate lutnje, koju su Arapi doneli, razvila se u Španiji gitara, a u Italiji mandolina. Od dugovrate lutnje, koju su Turci doneli na Balkan, razvija se kod nas tambura, kod Bugara pandora, u Ukrajini bandura, u Rusiji balalajka i domra.

Prvi istorijski dokumenti o tamburi na našim prostorima datiraju iz 1551. godine od putopisca Nikolaja, pratioca francuskog konzula na putu za Tursku. Turski etnomuzikolog Mahmud R. Gazimihala, govori o tome da je jedna vrsta dugovratih tambura, saz bio poznat pre dolaska Turaka na naše prostore, negde oko IX veka. Kasnija svedočenja francuskog putopisca Puleta, koji je putovao kroz Bosnu za Dubrovnik 1658. godine, govore da u ovim krajevima postoji muzički instrument koji zovu tamburica, a liči na "drvenu cipelu naših seljaka". " Držak je dugačak tri aršina, a nešto širi od dva prsta. Na njemu su utaknute samo tri međene žice u koje se udara palcem".

Iako postoje razna mišljenja o poreklu naziva tambura, poreklo naziva nije sa sigurnošću utvrđeno. Smatra se da naziv tambura potiče iz persijskog jezika gde reč "Tn" znači žica. Kasnije nalazimo još dve reči denbar – persijski i tambur – arapski. Stari Grci su u svojoj mitologiji imali muzu Pandoru, koja je držala instrument sa žicama, na kome je okidanjem žica prstima dobijala zvuk. Ovakav instrument se nekada u našim južnim krajevima zvao pandora, pandzora ili pažora i služio je između ostalog i za dozivanje naroda na skup, pa je i pozivar koji se služio pandorom, nazivan pandur.

Postoje mnogi nazivi za tamburu, a neki od njih su: bodluk, baglama, saz, ćitelija, šargija, čungar, čingr, čingrija, čanguri, bazuk, karaduzen, sedefli tambura, koji su orjentalnog porekla, zatim samica, dangubica, bisernica, cika, čandrkalica, bugarija, dvotelnik, trotelnik, tikvara i druga, koja su našeg porekla.

Tambura je od jednostavnog instrumenta, vremenom evoluirala u pravi koncertni, orkestarski instrument. Mi danas u tamburaškom orkestru imamo sklop instrumenata koji čine jedan širok muzički spektar.

U ovu grupu tambura spadaju: bisernica, brač, čelović, bugarija i berde. Danas se u praksi najčešće susrećemo sa nazivima romanskog porekla: prim, terc-prim, bas prim, terc-bas prim, čelo, kontra i bas. Ovi nazivi nam ukazuju na to da se radi o orkestarkim tipovima instrumenata, jer oni označavaju funkciju instrumenta u orkestru.

Prema opšteprihvaćenoj klasifikaciji muzičkih instrumenata koju su sačinili i 1914. godine objavili Erich Maria von Hornbostel i Curt Sachs u radu "Systematik der Musikinstrumente", svi kordofoni instrumenti tipa dugovrate lutnje su označeni indeksnim brojem 321.32 sa potpodelom na dugovrate lutnje posudastog trupa 321.321 (bisernica-prim) i dugovrate lutnje sa ormarićem 321.322 (brač-bas prim, tamburaško čelo, kontra).  ©tamburica.org©